‘En het gebeurde, toen de koning koningin Esther in de voorhof zag staan, dat zij genade vond in zijn ogen, zodat de koning Esther de gouden scepter, die in zijn hand was, toereikte. En Esther kwam naar voren en raakte het uiteinde van de scepter aan.‘ Esther 5:2 HSV
De koning had alle macht in het land, Perzië. Maar koningin Esther zette toch een gewaagde stap. Zij ging ongevraagd naar de koning.
De koning zag koningin Esther en zij vond ’genade in zijn ogen’. Je zou kunnen zeggen dat hij haar waardeerde en zij kreeg ruimte voor verzoeken en inspraak. Vergelijk dit met onze grote Koning op de troon, Jezus. Hij kijkt net zo genadevol en liefhebbend naar ons.
Ook reikte hij haar vervolgens de gouden koninklijke scepter aan. Zij raakte die aan. De koning had wel door dat ze niet zomaar kwam. Hij vroeg haar vervolgens wat ze wilde vragen. De scepter is een symbool van koninklijke macht, gezag en heerschappij. Hij zwaaide de scepter. Het uitstrekken ervan was een symbool van gunst en goedkeuring.
Esther begon niet meteen over het Joodse volk en haar afstamming, maar over een maaltijd die ze wilde bereiden voor de koning en de man die haar vijand was. Na het feestmaal (waarom een feestmaal?) van de koning en deze Haman kwam een volgende zet. Ze was een wijze koningin en had goed nagedacht en wijs met God overlegd over al deze acties.
Hoe vaak belanden wij in dit soort situaties? Vanuit een bijzondere positie beslissingen nemen waardoor vervolgens een hele groep mensen wordt geraakt. En als vrouw een beslissing nemen, iets inbrengen, terwijl er allerlei mannen in hogere posities boven je staan. Spannende, dappere stappen nemen, wetend dat God met je is ?
Of misschien besef je nu dat je dat wat vaker zou moeten doen?
Geschreven door: Debora Bronsveld @beethereforcare
voor She Rises
Reactie plaatsen
Reacties